• ÖDENEK YOKLUĞUNUN GEÇERLİ BİR FESİH NEDENİ SAYILMAMASI

    YARGITAY
    9. HUKUK DAİRESİ
     
    Esas No.
    Karar No.
    Tarihi:
    2004/9588
    2004/26823
    09.12.2004
    İlgili Kanun / Madde
    4857 S.İşK/18-21

     
     
    • ÖDENEK YOKLUĞUNUN GEÇERLİ BİR FESİH NEDENİ SAYILMAMASI
    • FESİN SON ÇARE OLARAK DÜŞÜNÜLMEMESİ
    • GEÇERSİZ FESİH

     
      ÖZETİ: Bakanlığın ödenek yokluğu nedeniyle davacının çalıştığı işyerinde iş hacminin daraltılması talimatı işverence aktin feshinde geçerli bir neden değildir. Diğer bir anlatımla bu husus İş Kanunun 18.maddesinde belirtilen iş ve işyerinin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebep sayılamaz. İşveren davacının hizmet aktinin feshinin son çare olduğunu da kanıtlayamamıştır.
                 

    DAVA                                 :Davacı,   feshin geçersizliğine ve işe iadesine   karar verilmesini
    istemiştir.
    Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir.
    Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
    Davacı, davalı şirkete ait Karadeniz Sahil Yolu, Yol Projesi, Yapı, Kontrollük ve Danışmanlık, Mühendislik işyerinde tünel kontrol mühendisi olarak görev yapmakta iken İş Sözleşmesinin feshedildiğini, feshin geçerli bir nedene dayanmadığını ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.
    Davalı şirket ise, Bayındırlık ve İskan Bakanlığı Karayolları Genel Müdürlüğü ile imzalamış oldukları sözleşmeye; Karayolları Genel Müdürlüğü lüzum gördüğü takdirde işi durdurabileceğini, personel azalmama gidilebileceği şeklinde hüküm konulduğunu, şirketin bu anlaşmaya uymak zorunda olduğunu, Karayolları Genel Müdürlüğünün, işyeri faaliyetleri için kredinin bittiği ve kadro daraltmasına gidildiğini kendilerine bildirmesi üzerine davacının iş aktinin feshedildiğini belirterek talebin reddini istemiştir.
    Mahkeme, davalı işveren şirketin Bakanlıkla yapmış olduğu sözleşme gereğince, Bakanlığın talimatına uymak zorunda olduğunu bu nedenle işçinin işine son verildiğini şirketin keyfi bir davranışının da bulunmadığını belirterek davanın reddine karar vermiştir.
    Dosya içinde mevcut fesih yazısında; Karayolları Genel Müdürlüğünün isteği üzerine işyerinde kadro azaltılmasına gidilmesi nedeniyle iş aktinin feshedildiği bildirilmiştir.
    Öncelikle belirtmek gerekir ki: Davacı davalı şirketin işçisi olup, davalı şirket işveren durumundadır. Bakanlıkla davalı işveren şirket arasında yapılan sözleşme davacı işçi yönünden bağlayıcı olamaz. Bakanlığın ödenek yokluğu nedeniyle davacının çalıştığı işyerinde iş hacminin daraltılması talimatı işverence aktin feshinde geçerli bir neden değildir. Diğer bir anlatımla bu husus İş Kanunun 18.maddesinde belirtilen iş ve işyerinin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebep sayılamaz. İşveren davacının hizmet aktinin feshinin son çare olduğunu da kanıtlayamamıştır. Bu durumda mahkemenin işe iade talebinin reddine dair kararı hatalı olup, hükmün bu nedenle bozularak ortadan kaldırılmasına dairemizce 4857 sayılı İş Kanunun 20/3 maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde karar vermek gerekmiştir.

    HÜKÜM:1.Trabzon İş Mahkemesinin 16.12.2003 tarih ve 2003/465 E. 491 K.sayılı kararının bozularak ortadan kaldırılmasına,
    2.Davanın kabulüne işverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine,
    3.Davacının yasal sürede başvurmasına rağmen işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının takdiren işçinin dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,
    4.Davacının işe iadesi için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aylık ücreti ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin tesbitine,
    5.İşe başlatılması halinde bu alacaktan varsa ödenen kıdem ve ihbar tazminatının mahsubuna,
    6.Davacıdan alınan peşin harç ile temyiz harcının talebi halinde iadesine,
    7.Vekille temsil edilen davacı için karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 300.000.000 TL.vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,













    8.Davacmm  yapmış  olduğu 42.760.000  TL.masrafın  davalıdan  alınıp  davacıya
    verilmesine 9.12.2004 tarihinde kesin olarak oybirliği ile karar verildi.



     

© 2019 - ÇALIŞMA VE TOPLUM DERGİSİ